Zoeken

Let us paint a happy tree

Wie kent hem niet van vroeger: Bob Ross.

De tv kunstenaar met zijn enorme haardos die in korte tijd mooie schilderijen maakte terwijl hij kalm en bijna zen bleef babbelen.

Ik vond het altijd geweldig om naar te kijken.

Hoe hij toverde met zijn pallet mes en met een paar ogenschijnlijk simpele streken, een landschap tevoorschijn toverde of een tropisch eiland.

Dan dacht ik: ‘ho stop maar, het is mooi zo!’ en dan ging hij nog even verder.

Als ik dat zou doen met een tekening of schilderij, dan werd het al snel teveel. Of te scheef. Of te druk.

Maar niet bij Bob Ross. Nee.


Waarom ik over Bob Ross begin?

Wij wonen aan de rand van het bos. Midden in de natuur.

Eigenlijk een ‘live’ plaatje van een schilderij van Bob Ross.

In de lucht zo nu en dan een paar strepen, vogels die voorbij vliegen.

Vooral als de puttertjes als een klasje voorbij kwetteren. Typisch Bob Ross stipjes die vrolijk door het beeld heen schieten.

En de bomenrand.

Daar waar de blauwe lucht ( toch meestal wel blauw ja) en de dartelende wolkjes die als plufjes zijn neergezet, elkaar raken.

Daar rechts, achter een paar grote bomen, met donkere hangende takken, in een inham waar de bomen wat wijken, staat hij.

Nee, niet Bob Ross.

Maar onze ‘happy tree’

Iedere keer als ik die zie, is het overduidelijk een blije boom.

Alle bomen staan stil.

Alle bladeren staan stil.

Maar nee, niet van de happy tree!

Tussen al dat starre gedoe, staat hij met al zijn blaadjes te schudden en te wiebelen, als honderden blije handjes die wapperen: ‘Happy tree! Happy tree! Happy tree!’

En vind me raar, maar dan MOET ik gewoon terug wapperen met mijn handen: ‘happy, happy happy!’

En dan hoor ik Bob Ross zeggen terwijl hij met zijn pallet mes een schepje groen neemt van de verf op zijn verfbord:

‘let’s do something weard over here. Let us paint a happy tree’


Happy worden we echter geenszins van het weer hier.

Ik weet het, momenteel is het overal prut, nat, regen regen en nog eens regen.

Maar soms kan het ook weleens teveel van het goede zijn.

Volgens mij is het hier in de Calvados nog nooit zo groen geweest.

Mijn moestuin hoeft geen water, (eerder mag ik wel wat afgieten er van) de aardbeien staan absoluut niet gortdroog, en de bonen zeggen: bekijk het maar.

Okee, we hebben ook wel goede momenten. Maar het zijn slechts momenten.

Korte broek aan, en een uur later kan je de lieslaarzen weer opzoeken.


Er zijn dorpen waar het water bijna hele huizen weg spoelt.

We zien weggetjes die compleet wegspoelen over de andere weg.

Grind, stenen, alles komt voorbij.

Een stortvloed van water dat langs een huis spoelt als een kolkende rivier, dat verscholen langs een weg in de diepte ligt, en waar ze beter de achterdeur open kunnen zetten en de voordeur zodat het water rechtstreeks weer naar buiten kan.

Iedere keer zeggen we: we moeten zo’n waterreservoir kopen voor als het regent in najaar of winter, goed voor de beplanting als het droog is.

Maar nee, natuurlijk nog niet gedaan.

Deze had inmiddels overvol gezeten.

Vooruit, ik zet wel een emmer neer.

Nu is eindelijk Frankrijk ook code geel geworden voor vakantiegangers uit Nederland.

Alleen het weer is code oranje.

In de gite komen al gasten, de eerste Nederlanders zijn alweer geweest, gevolgd door Fransen.

De zomermaanden zitten we volgeboekt met voornamelijk Nederlanders, en we hadden gehoopt op de velden wel een en ander klaar te hebben van activiteiten, maar door de vele regen en daardoor weer drassige grond, is het bijna onmogelijk alles steeds te maaien met als gevolg dat het gras weer behoorlijk hoog komt.

Dat wordt ploeteren als het maaien weer kan.

Het liefst hebben we het terrein gewoon netjes.

Parkeerplaats onkruidvrij, maar het is momenteel gewoon geen doen.

Het komt zoals het komt.

We pakken ons pallet mes en schrapen wat gele verf van het verfbord.

Om zo wat zonnestraaltjes in de lucht te maken.

Wat witte en blauwe verf om de donkere wolken weg te toveren.

Was het maar zo simpel…


Tja zo is er altijd wat.

Hoe zou Bob Ross dat hebben opgelost?

Ik kan me niet herinneren dat hij landschappen vol regen schilderde.

Of emmers vol water.

Wel kolkende watervallen.

Nou, die heb je hier nu genoeg!

Alleen staan die tropische bomen en planten er niet omheen en zie je geen oranjerood ondergaande zon weerspiegeld in het rimpelige water.

Dan maar een happy tree schilderen.

O nee, hoeft niet, die wappert alweer.

(voor alle voorgaande blogs tm maart 2021 vanaf onze emigratie: ga naar de Engelse vertaling van de website waar deze onder 'blog' staan (in het Engels dus. De oudere blogs worden niet in het NL omgezet)


23 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven