Zoeken

er zijn grenzen....

Voordat je er erg in hebt, zit je midden in de zomer.

Nou ja, zomer?

Soms lijkt er geen einde aan te komen, wat, aan de zomer? Nee was dat maar waar. Want om eerlijk te zijn, ben ik wel klaar met de zomer zoals die nu is.

Regen.

Regen.

Regen.

Een kleine troost is, dat eigenlijk in zowat heel Frankrijk de zomer prut is.

De moestuin is ook prut.

Tomaten zijn prut. Veel te nat. En om nou 24 uur per dag met een parapluutje er boven te gaan staan, is ook wat.

Dan maar focussen op de wintergroente. Tenslotte is het al herfst. O nee, Zomer...


Gelukkig zijn de gasten wel tevreden.

Persoonlijk zou ik enorm balen, als ik uit zou kijken naar een lang gekoesterde vakantie in een doorgaans toch wel zonnig Frankrijk, ja zelfs ook in Basse Normandië, en de helft van je vakantie bestaat uit regen.

Nu is natuurlijk de gite een schatje en voelen de gasten zich er meteen thuis.

(Wat niet zo moeilijk is met die Hollandse regen natuurlijk...)

En worden ze meestal bezocht door evenzo schattige hertjes (of reetjes, al wat men wil)

Is het oorverdovend stil, want alle vogels houden hun snavel al.

Zelfs de krekels zijn kennelijk vertrokken naar elders.

En geef ze eens ongelijk.

Zitten denk ik ergens waar het heerlijk warm is en droog.


Is het dan alleen maar nat? Nee hoor.

De luchten kunnen wel dreigend zijn, maar de temperatuur is bij tijd en wijlen erg aangenaam (ook al zijn die onder 'de norm' maar wij weten zelf de norm nog niet dus nemen de temperatuur zoals die is)

En als er gasten zijn, het gras te nat om te maaien, en er even niks te doen valt, dan trekken wij er op uit.

Ik zou bijna zeggen: op zoek naar de zomer.

Dus hop hond achterin de auto, versnaperingen en drinken mee, kompas aan, en deze keer richting het westen. Of was het nou oosten, zuiden?

Hoe dan ook, we trokken op een dag richting Falaise in de Orne.

Naast dat we de Calvados (waar wij in wonen) erg mooi vinden, is de Orne ook een prachtig departement.

Met veel heuvels en dalen, ruw gebergte ( jawel) en mooie meren, die je zomaar ineens tegen kan komen.

Middeleeuwse dorpjes, en een prachtig kasteel van Willem de Veroveraar in het midden van het middeleeuwse Falaise.

Dan te bedenken, dat de huizen in Falaise tijdens de 2e wereldoorlog voor 80% waren plat gebombardeerd en daarna geheel in stijl zijn herbouwd.


We houden van onverwachte weggetjes. En die zijn er genoeg. Kompas in de gaten houden, zien dat we wel erg hoog zitten, en dan ineens een pracht van een meer aantreffen in Rabodange.

Bij nazoeken op internet naderhand, blijkt deze kilometers lang te zijn, een kilometer diep, en aangelegd te zijn door EDF (electriciteitsbedrijf) als stuwmeer, in 1960 geopend.

Geheel opgenomen in de natuur.

Rotswanden, en dan blijken we in de streek Suisse Normandie te zitten. ('Klein Zwitserland')

Ik moet zeggen: voor wat we nu gezien hebben, een prachtige streek!

En ik snap de benaming richting Zwitserland wel.

Adembenemende vergezichten. Plotselinge bochten, opdoemende idylische dorpjes.

En dan ineens: de meridiaan van Greenwich.

Zomaar, in de middle of nowhere.

Ik heb (uiteraard) wel gekeken of ik ook een tijdsgrens-streep door het land zag lopen...

Wat ik me dan ook afvraag: is er voor dit bord en na dit bord dan ook een tijdsverschil? Zo van: nu ben je hier, nu ben je daar in die tijd.

Soort tijdsreizen.

Past wel bij die middeleeuwse dorpjes.

Hoe dan ook, het is een mooie route, en nadat we een bepaald dorpje hebben opgezocht, reden we dus zomaar in een ander leuk dorpje, waar een vide grenier bezig was.

Een wat?

Een vide grenier. Zeg maar rommelmarkt/ kleedjesmarkt/kofferbakverkoop en dat allemaal gecombineerd.

Het blijft je verbazen: je staat op een weiland, gratis, en toegang is ook gratis (Waar in Nederland hebben we dat voor het laatst meegemaakt?).

Je loopt door straatjes met zelfgeproduceerde kraampjes, soms een oude deur op schragen waarop de koopwaar weer uitgestald staat, een kofferbak die open staat en op een kleed er voor allemaal tsja wat zal ik zeggen.

Vrolijke mensen.

Er is muziek.

Op een ander weiland een enorme eettent, en allemaal oude auto's.

We hadden onderweg al een oude Simca zien rijden en zeiden nog: heee, een oude Simca.

Ja, die staan dus ook op dat veld. Naast oude deusjevoos, renootjes en citroentjes.

Allemaal opgepoetst.

Ik probeer nog wat te bespeuren tussen alle niet noemenswaardige rommel.

Heb trouwens wel wat gevonden.

Misschien niks waard, maar ik vond het leuk en dat voor 2 euro.

Overigens viel het met de maatregelen voor corona wel mee.

Je zag mensen met en ook zonder mondkapjes.

Wij deden die ook wel op als het even druk was, maar verder was het erg relaxed. Ach het wordt al 'normaal'.

De hond trok trouwens bekijks. (Mensen vroegen of het een Aussie was enz en kinderen werden erop gewezen van 'kijk eens'. Hij ging zowat naast zijn poten lopen van verwaandheid)

Na dit avontuur van leeggetrokken zolders op een oude deur uitstallen,

zijn we weer verder gereden.

En weer doemden er prachtige weggetjes op en een bordje dat aangaf dat er een 'uitkijk' was even verderop, trok mijn aandacht.

Nu vinden wij alles al een mooi uitzicht, dus zijn erg snel tevreden.

Maar dit was inderdaad wel mooi.

Nu zijn ze in Frankrijk er goed in, om eerst een bordje te zetten, en dan vervolgens zoiets hebben van 'red je er maar verder mee' en dus geen vervolg bord meer te vinden.

Dus nadat wij in een bocht een mooi uitzicht zagen, doorreden, en geen bord meer vonden, dan maar terug gereden, naar het uitzicht dat wij zagen.

La Foret-Auvray.

Klinkt mooi toch?

En het was ook mooi!

Natuurlijk bleek dit NIET het uitzicht te zijn dat met het bord werd bedoeld.

Dat zoeken we een andere keer dus nog eens op.

Na wervelende afdalingen met bochtige wegen door bos en berg, zijn we weer huiswaarts gereden.

Eigenlijk viel het nog mee, we waren niet eens zover afgedwaald van onze eigen streek, het lag zelfs grenzend aan de Calvados en Orne.

Wij wonen dan ook precies in een uiterst hoekje van de Calvados tegen de Orne aan.

Soort drielanden punt zeg maar waar de departementsgrenzen bij elkaar komen.

Ieder departement heeft zijn eigen uitstraling.

Er zijn dus 'echt grenzen'.


Overigens, het zou mij niks verbazen als Van Gogh hier ook op waarschijnlijk een frans ezeltje gereden heeft.

Want ergens in de buurt van die Meridiaangrens, liggen ook prachtige zonnebloemvelden.

Zo grappig: alle gezichtjes in dezelfde richting gedraaid.

Ook zij koesteren de zonnestraaltjes van deze zomer...

















35 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven